زفضل حضرت زهرا عقول حیرانند
کجاست مرتبة فاطمه نمی دانند
زشأن و رتبه اش این بس که اهل علم و یقین
علی و فاطمه را همطراز می خوانند
***
هرکسین سؤملی بیر دلبری وار دنیاده
بیرینون گوزلری ساغرده بیری میناده
هره بیر محفل اُنسیله گیچوردیر عُمرین
قاره کوینکله بیزیمده گوزیمیز زهراده
***
یئر یؤزینده هانی زهرا کیمی زیبا ملکه
دُر نایابدی آلله ئوزی چکمیش محکه
رُخِ معناسنی بیر آن رُخِ دنیایه چکه
دیده لر خیره لنر جلوه سیماسیندن
مین زلیخا قالی مبهوت تماشاسیندن
شاعر : چوپانی (مشعل)
امر پیغمبری قربانون اولوم آل نظره
سوز وئروبسن دم آخرده اؤ خیرالبشره
آتما شمشیریوه ال ، دوشمیه قرآن خطره
نگران اولما بؤ اندازه ایتیرمه ئوزیوی
طاقتون یوخدی ورولا منی ، سن یوم گوزیوی
(چوپانی « مشعل»)
***
فاطمه آدی گلن مجلسین عزت واریدی
ارزیابی ایلین یوخدی نه قدرت واریدی
حجت قائم آل اللهه نسبت واریدی
آغلیوب آغلادانا شخصاً ئوزی ناظر اولار
آنانین آدی گلن یرده اوغول حاضر اولار
(مرحوم حاج انور اردبیلی)
***
خون ریخت ز سینه اش ، زمسمار بپرس
بازوش کبود شد ، ز اغیار بپرس
دو شاهد صادق ار ز من می طلبی
برخیز و برو از در و دیوار بپرس!
استاد مجاهدی (پروانه)
***
وار یری قلبدکی قانی قاتاق گوز یاشینا
هر باجی مشگل اولاندا دایانار قارداشینا
سیلی زهرایه دگوب کوچه دولاندی باشینا
کوچه باریکدی صاق یوز توخانوب دیواره
قولاقی یاره لنوب دوشدی یره گوشواره
(صحت مشکینی)
***
در مدینه بشر از جور زمان حیران بود
درگه فاطمه از ظلم عُمَر سوزان بود
آن جفاپیشه به درگاه علی کار نداشت
آنچه از شعله او سوخته شد قرآن بود.
(فکری)
***
درگه خالق سبحاندی علی نین قاپیسی
مأمن سائل و سلطاندی علی نین قاپیسی
چون علی ناطق قرآندی دئسم واردی یری
جلد و شیرازه ی قرآندی علی نین قاپیسی
کیم بهشت ایسته سه دووسین بوصفالی قاپینی
چون درِ روضه ی رضواندی علی نین قاپیسی
حیف اولا ساخلامادی حرمتینی بیر عدّه
ظلمیلن اود دوتوپ اودلاندی علی نین قاپیسی
شعله سیندن آلشوب بال و پر پروانه
ائله بیل شمع شبستاندی علی نین قاپیسی
در و دیوار آراسیندا گل جنّت یاندی
یان دیلیم یان نجه کی یاندی علی نین قاپیسی
یا رسول الله اؤزون عترتیوه خاطر گل
قانیله گور نجه الواندی علی نین قاپیسی
نوک مسمار باتوبدور قیزیوین سینه سینه
سر بسر قانیله غلطاندی علی نین قاپیسی
اولمادی فاطمه نین حالینه بیر کیمسه یانان
حالینه بیرجه فقط یاندی علی نین قاپیسی
(شاعر : سید بشیر حسینی)
***
زبانحال حضرت علی (ع) با فرزندان
من با دم تیغم شهادت آفریدم
در فتح خیبر قلب مرهب را دریدم
چون کوه بنشسته ام به روی سینه امر
مردانه آن خصم خدا را سر بریدم
یک روز در جنگ احد خوردم نود زخم
دریای لشکر را به خاک و خون کشیدم
یک لحظه زانویم نلرزید و به گوشم
خود لافتی الا علی از حق شنیدم
با آن همه وقتی که زهرایم زمین خورد
جان دادن خود را به چشم خویش دیدم
آن شب زمین خوردم ،که دور از چشم مردم
دنبال تابوت عزیز خود دویدم
یا فاطمه شرمنده ام ، از این که امشب
با دست خود خشت الم بر قبر چیدم
***
نوع مطلب :
متن اشعار ( نوحه ) تركی (آذری )، عکس، ادبیات، دینی،
برچسب ها :
اشعار تركی (آذری ) در سوگ حضرت فاطمه زهرا (س)، اشعار ایام فاطمیه تركی، اشعار، تركی، اشعار تركی،