مصیبت‏ حضرت قاسم (ع) 

تواریخ معتبر این قضیه را نقل كرده‏اند كه در شب عاشورا امام علیه السلام اصحاب خودش را در خیمه‏اى‏«عند قرب الماء»جمع كرد.معلوم مى‏شود خیمه‏اى بوده است كه آن را به مشكهاى آب اختصاص داده بودند و از همان روزهاى اول آبها را در آن خیمه جمع مى‏كردند.امام اصحاب خودش را در آن خیمه یا نزدیك آن خیمه جمع كرد.آن خطابه بسیار معروف شب عاشورا را در آنجا امام القاء كرد،كه حالا آزادید(آخرین اتمام حجت‏به آنها).

امام نمى‏خواهد كسى رودربایستى داشته باشد،كسى خودش را مجبور ببیند،حتى كسى خیال كند به حكم بیعت لازم است‏بماند،خیر، همه‏تان را آزاد كردم،همه یارانم،همه خاندانم،حتى برادرانم،فرزندانم،برادر زادگانم،اینها هم جز به شخص من به كسى كارى ندارند،امشب شب تاریكى است،اگر مى‏خواهید،از این تاریكى استفاده كنید بروید و آنها هم قطعا به شما كارى ندارند.

اول از آنها تجلیل مى‏كند:منتهاى رضایت را از شما دارم،اصحابى از اصحاب‏خودم بهتر سراغ ندارم،اهل بیتى از اهل بیت‏خودم بهتر سراغ ندارم.در عین حال این مطالب را هم حضرت به آنها مى‏فرماید.همه‏شان به طور دسته جمعى مى‏گویند:مگر چنین چیزى ممكن است؟!جواب پیغمبر را چه بدهیم؟وفا كجا رفت؟ انسانیت كجا رفت؟محبت و عاطفه كجا رفت؟آن سخنان پر شورى كه آنجا گفتند،كه واقعا انسان را به هیجان مى‏آورد.

یكى مى‏گوید مگر یك جان هم ارزش این حرفها را دارد كه كسى بخواهد فداى مثل تویى كند؟!اى كاش هفتاد بار زنده مى‏شدم و هفتاد بار خودم را فداى تو مى‏كردم.آن یكى مى‏گوید هزار بار.یكى مى‏گوید:اى كاش امكان داشت‏بروم و جانم را فداى تو كنم،بعد این بدنم را آتش بزنند،خاكستر كنند،خاكسترش را به باد بدهند،باز دو مرتبه مرا زنده كنند،باز هم و باز هم.