علی بن موسی بن جعفر معروف به «ابن طاوس» در سال 589 ه. ق در شهر دانشمند خیز و عالم‏پرور«حله» چشم به جهان گشود. ابن طاوس در آن شهر علم و اجتهاد رشد یافت و از محضر پدر بزرگوارش بهره کافی برد و همانطور که خود می‏گوید:
پدر و نیز جد وی «ورام» بیشترین نفوذ را بر وی در سالهای رشدش داشته‏اند و به او فضیلت، تقوی و تواضع را یاد داده‏اند.
علمای دیگری که ابن طاوس در نزد آنان درس خوانده عبارتند از: ابوالحسن علی بن یحیی الخیاط حلی، حسین بن احمد السوراوی، تاج‏الدین حسن بن علی الدربی، نجیب‏الدین محمد السوراوی، صفی‏الدین بن معد بن علی الموسوی، شمس‏الدین فخار بن محمد بن فخار الموسوی و...
ابن طاوس در نسلهای بعدی به عنوان «صاحب الکرامات» معروف شد.
او خود از حوادث معجزه‏آسایی که برایش رخ داه مواردی را نقل می‏کند. و نیز گزارش شده که با امام زمان (عج) در تماس مستقیم بوده است. گفته می‏شود که علم به «اسم اعظم» به او اعطاء گردید اما اجازه‏ی اینکه آن را به فرزندش بیاموزد، داده نشد.
ابن طاوس خود اذعان داشته که من به اول هر ماه آگاهی دارم بدون اینکه به هیچ یک از اسباب آگاهی بدان، تمسک نمایم.
کتاب «لهوف» ابن طاوس اختصار و اشتهار را با هم جمع کرده و در نزد علمای برجسته شیعه جایگاه مهمی برای خودش باز کرده است به طوری که شهید محراب آیت الله سید محمد علی قاضی تبریزی می‏فرماید: «کتاب لهوف سید ابن طاوس - رحمة الله علیه -، نقلیاتش بسیار مورد اعتماد است و در میان کتب مقاتل کتاب مقتلی به اندازه اعتبار و اعتماد به آن نمی‏رسد و در اطمینان بر آن کتاب در ردیف اول کتب معتبره مقاتل قرار گرفته است» «تحقیقی درباره اربعین»به خاطر اهمیت کتاب لهوف که از معتبرترین متون به شمار می‏آید، جمعی از بزرگان به ترجمه آن پرداخته‏اند که ظاهرا اولین ترجمه به قلم شیوای میرزا قلی تبریزی به نام «لجة الالم» می‏باشد.